Obecnie na terenie Polski jedyną dopuszczalną formą utylizacji zakaźnych odpadów medycznych jest ich spalenie. Jak prawidłowo powinien przebiegać ten proces?

 

Dopuszczalne metody utylizacji odpadów, wraz z ich szczegółową charakterystyką, określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 października 2016 roku w sprawie wymagań i sposobów unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych. Dodatkowe wytyczne znajdziemy również w Ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

 

 

Osoby zarządzające placówkami medycznymi powinny pamiętać o tzw. ,,Zasadzie bliskości”, opisanej w Art. 20 Ustawy o odpadach. W myśl przepisów zakazane jest unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych poza obszarem województwa, w którym zostały wytworzone. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy na terenie danego województwa nie funkcjonuje żadna spalarnia przystosowana do ich utylizacji, gdy istniejącym placówkom brakuje mocy przerobowych, lub trwają u nich przestoje technologiczne związane, np. remonty.

 

Częstym błędem, popełnianym przez szpitale i placówki medyczne, jest transport odpadów do najtańszej, nie najbliższej spalarni odpadów. Decyduje tutaj rachunek ekonomiczny, jednak należy pamiętać, że działania tego typu stanowią naruszenie przepisów oraz mogą przyczynić się do powstania poważnego zagrożenia epidemiologicznego.

 

Unieszkodliwianie odpadów medycznych spełnia kilka funkcji

W przypadku odpadów o potencjale zakaźnym proces utylizacji powinien doprowadzić przede wszystkim do likwidacji zagrożenia infekcyjnego. Należy również zneutralizować groźne dla środowiska związki chemiczne (występujące m.in. w przeterminowanych lekach) oraz spopielić tkankę ludzką (np. amputowane kończyny) w ten sposób, aby jej kształt nie był dłużej identyfikowalny (przepisy, obok kremacji, dopuszczają również jej grzebanie).

Proces spalania odpadów medycznych, określany w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia jako ,,Proces D10”, spełnia wszystkie wymienione wyżej warunki. Rozporządzenie, opublikowane 8 listopada 2016 r. w Dzienniku Ustaw, podaje szczegółowy wymogi, dotyczące tego sposobu utylizacji.

 

Wymaga się, aby odpady zakaźne, po dostarczeniu na teren spalarni, umieszczać bezpośrednio w piecu, bez wcześniejszego mieszania i bezpośredniego kontaktu z odpadami innych rodzajów. Temperatura gazów spalinowych po ostatnim wtrysku powietrza do spalania powinna wynosić co najmniej 1100oC dla odpadów niebezpiecznych oraz odpadów medycznych i weterynaryjnych o kodach 18 01 08* i 18 02 07*. W pozostałych przypadkach minimalna wymagana temperatura to 850oC.

Każda spalarnia powinna być wyposażona w co najmniej jeden dodatkowy palnik pomocniczy, który uruchamia się automatycznie, jeśli temperatura gazów spalinowych spadnie poniżej wymaganego poziomu. Rozporządzenie wskazuje również, że w każdej spalarni powinien działać automatyczny system podawania odpadów, zapobiegający ich przekazywaniu do komory spalania podczas rozruchu oraz w przypadku, gdy nie zostaje osiągnięta wymagana temperatura.

Każda spalarnia odpadów powinna dodatkowo spełniać normy emisyjne, określone w odrębnych przepisach. Czas eksploatacji instalacji w przypadku ich przekraczania nie powinien być dłuższy niż 60 godzin w roku kalendarzowym.

Jeśli to możliwe, odpady powstałe w wyniku spalania odpadów poddaje się odzyskowi. W przeciwnym wypadku są one unieszkodliwiane w ten sposób, by zminimalizować ich szkodliwy wpływ na środowisko naturalne.

Komentarze 0

Zostaw swój komentarz